عکس امام   

تلاش شیاطین و غفلت انسان

      آن‌چه نزدیکان و همراهان امام در خصوص ایشان می‌گویند، یک بحث است و آن‌چه در سیره‌‌‌ی ده‌ساله‌ی امام دیده شده و یا در صحیفه نگاشته شده یک بحث دیگری است. گفته‌های ارادتمندان ایشان به سبب زاویه دید هر یک، متفاوت می نماید از دیگری و شاید مستند برای همه‌ی امور نه‌گردد. ولی آن‌چیزی که در بیان و نوشتار حضرت‌ش آمده به جهت اطلاع وپیش‌بینی او بعد خودش، فقط دست‌خط و گفتارش را ملاک استناد و عمل قرار داده است. متاسفانه اختلاف و برداشت‌های چندگانه نه در فرهنگ که در دین و مذهب ما هم سابقه‌ای طولانی دارد. توجه امروزی به عکس امام، واقعا عکس کردن امام است.  طبق قانون فردی که جرمی را مرتکب شده باید خودش پاسخ‌گو باشد حتی خانواده و اهل منزل او هم نه باید، از خطای او در مشکل و سوال افتند، تا چه رسد  به دوستان و هم مسلکان و... چه معنا دارد که امامی که حاضر نه‌بود لحظه و روزی کشور برای موضوع خاصی با مشکل مواجه و یا تعطیل شود، چند روز و چند ماه با بحران مواجه گردد. حال اگر کسی در این رابطه و یا هر ارتباطی خلافی مرتکب شده خصوصا که از او عکس( خودش) و فیلم هم دارند، و یا کسی که اعتراف می‌کند خطائی را مرتکب شده برخورد نمایند. نه‌کند این موضوع مستمسکی برای ماه محرم شده و عزای مردم را به عزایی دیگر تبدیل نمایند. این مسائل سابقه دار شده ، موضوعاتی در کشور اتفاق می‌افتد، که فرصت‌هائی مثل ماه مبارک و محرم‌الحرام با حاشیه‌های فراوان به حاشیه رانده شده و اصل موضوع از دست‌رس دور می ماند. البته شیطان بی‌کار نیست. هر کسی را به نوعی مشغول می دارد، تا از یاد معبود غافل شود. زیاد دیده شده که در عزای عزیزی بی‌جهت می‌خندیم و  یا عروسی را به دعوا و نزاع آلوده می‌کنیم. 

لینک
۱۳۸۸/٩/٢٥ - الیاس پهلوان

   آرزوها   

به سپیدی برف
    شاید تغییر هوا و روی سپید شهر عاملی بوده تا دمای ثابت وبی‌روح انگشتانم به جنبش آمده و در وادی چه‌کنم، چه‌کار کنم، واپسین روزهای سرد پائیزی، مطلبی نه در خور حال‌روزم که باشد از برای به روز کردن این مجاز مکان استیجاری رسته از بداخلاقی‌های موجری که به هر بهانه‌ای، قرارداد اجاره را یک‌طرفه و بی‌هیچ اخطاری، هم‌چون رحمت شمسی خانوم، ملغی کرده، اسباب واثاثیه‌ی مستاجران بی‌جا و مکان را در هوای سرد زمستان اخوانی، به کوچه‌های دل‌تنگی روزگار غریب می‌ریزند تا مایه‌ی عبرت خاص و عام گردند. من از هوای سرد وحشت نه دارم، سال‌های سال است که آن برف‌های کوچه بست را نه‌دیده‌ام. یادش به خیر برف که می‌امد چله‌مست می شدم.  با پشت لب‌های تازه سبز شده و قندیل بسته به سوی کسب آن‌چه که آن روز شاد و امیدوار به دنبالش بودیم، دو شیفت طی طریق می کردم. شاد و امیدواری را از آن روی به خاطر دارم که آن یار دبستانی‌ام در یکی از آن طی طریق‌های شتابان، صدایم کرد: آی خره دنبال این کارا نه‌دو آخر وعاقبت نه‌داره، برو درس به‌خوان. و او بعدها پزشک شد و من با عشق آبادی و سر سبزی، کارمند. می‌گفتم که ما همه‌ی ایران را هم‌چون شمال سبز می‌خواهیم. به همین امید خیلی کارای خوب وبد کردم. تراکتورها و مخربین مراتع را که شبانه و در خفا بوته‌های مرتعی و جنگلی  را کنده و زراعت کشت می‌کردند، از مراتع می‌راندم  ...
 هنوزم با این‌که از سرما می‌لرزم، اما مست وشادم. برف را صدا می‌زنم ولی از روح زمستانی می ترسم. چه آن‌وقت که مستاجربودم از ترس اسباب‌کشی زمستان با موجران سر سازش داشتم وچه آن‌گاه که مستاجر گرفتم، مدارا کردم که او یک دست در جیب ودست دیگر برجهاز از این در به آن در نه‌شود. و حال نگران زمستان‌های فرزندان خود و بچه‌های ناشاد ترسان از زمستان، هاج و واج میانه‌ی راه، چشم دوخته به بهار خرم و شادی‌ها...

لینک
۱۳۸۸/٩/۱۸ - الیاس پهلوان