چه می توان کرد؟   

جهانی فکر کنیم منطقه ای عمل کنیم

     "...كشور نياز به توجه دارد كه ما كمتر به فكر مناطق خودمان باشيم و اگر ايران آباد شود كه همه جاي آن سراي ماست به معني اباداني گريوان..."
      این مطلب را دوستی در ارتباط با پست های گریوان نگاشته بودند.شبیه این موضوع را استادی ازاساتیدم اوایل انقلاب بیان فرمودند.ایشان درخواست فعالیتی ازبنده داشتند،گفتم بعداز دروی گندمهای گریوان خواهم آمد .ایشان فرمودند: باید درصحنه ماند وبرای کشورکارکرد .درزمان مرحوم دکترمصدق هم مردم به مسائل مهم توجه نداشتندورفتنددنبال کارهای شخصی خود ، لذا آن بلا به سرمردم وکشورآمد.جسارت کرده عرض کردم ،کلیت موضوع درست ،ولی یک قسم کار،گرچه جزئی وکوچکند ولی اگر انجام نشوندبرزمین می مانند.
    حال با تکرار این دومطلب باید گفت که خیلی از مسائل کشورماتکرار موضوعات گذشته است بدون اینکه نتیجه جمعی از آن گرفته وبه کاربندیم .اگر برای سوالاتی از این دست پاسخهای جمعی یافته وبه کاربسته بودیم ،نسلهای بعدی بدون تکراراین سوالات ،راه راادامه داده ،پرسشهای دیگری مطرح می کردندوپاسخهای بروز را یافته بکارمی بستند.به مقوله هایی مانندبرنامه ریزی(برنامه های 5 ساله) ، صنعتی کردن کشور، آزادی و... بنگرید.چند نسل درگیر تبیین این چنین مسائلی بوده اند؟ نتیجه کار وتفکرشان چه شده ؟درکجا ثبت ؟وچه کسانی به کاربسته اند؟ حداقل یکصد سال است کلماتی ازاین قبیل تکرار می شوند.یکصد سال گذشته دردنیا چه حرفهایی وموضوعاتی مد بوده ؟ دراین مدت هریک ازکشورها چه جایگاه فرهنگی واقتصادی داشتند؟آنهاامروزدرچه جایگاهی هستند؟ ماایرانیها تک تک انسانهایی خوب با اخلاق وکوشا هستیم .ولی نتیجه این فردها به جمعی نیانجامیده است. چرا؟
    درواقع آنچه گفتم بیشتربه نتیجه گیری آن دوعزیز نزدیک است . ضمن قبول کلیت مطلب باید از این موضوع قافل نباشیم که برخی مشکلات راه حلهای فرس ماژوروسریعی لازم دارند وبعضی ،راه حلهای طولانی وبرنامه ریزی شده را می طلبند.گذشته ازاین متاسفانه بواسطه کثرت مشکلات، افرادویا مسولینی که کلان نگرند مسائل ریز را فراموش کرده ویاحل آنها رابه تعویق می اندازند.اینها درحالت خوشبینانه وبرنامه ریزی شده برای یافتن راه حل است وگرنه درحالت بدبینانه می توان گفت مسولین رده بالاوکلان نگر وحتی روشنفکران غم نان ندارندوبیشتر به دنبال نام ویا به قول خودشان خدمات بزرگ را مد نظر داشته  و وقت خود راصرف کارهای کوچک نمی کنند.درمنطقه کوچک ودورافتاده ای که هزاران مشکل ازقبیل بی کاری وفقدان بهداشت ونارسایی حمل ونقل وآموزش و... وجود دارد  ،آیا بااین حرکتهای کند وبی برنامه به جایی خواهد رسید؟ تازه اگر برنامه ای درکارباشدقصه یخ رضاخان است تابدانجا برسدذوب شده به دردآب دوغ روستایی هم نخواهد خورد.
    بااین وصف می توان بین المللی و ملی فکر کردولی منطقه ای عمل نمود.اگرباشند افرادی که از هرمنطقه مشکلات محلی را یافته وبرای اموری که  راه حلهای کوتاه مدت نیازدارندبه کمک مردم اقدام وبرای مشکلات بزرگتردربرنامه های ملی وکلان راه حل بیابند، رسیدن به مقصدسهل ودست یافتنی تر خواهدشد.هریک دراندک عمر وقلیل فرصت شغلی خودبه قدرتوان برای سرفرازی ایران وایرانی بکوشیم.

لینک
۱۳۸٦/۳/۱۳ - الیاس پهلوان