اتحادوانسجام ملی   

اختلافات دست ساز
     براین اعتقادم  ازکناربعضی مسائل خصوصا موضوعات اختلافی باید گذشت وهیچ نه گفت.چون بیان این مباحث براختلافات وسوءتفاهمات می افزاید.گذشته ازبرداشتهاوکارکردهای حکومتی واجتماعی درباب انسجام ملی ،دریک نگاه منتقدانه بایدگفت بااینکه قاطبه مردم بعنوان ایرانی درمحدوده جغرافیایی ایران وخارج ازآن باهم زندگی مسالمت آمیزی دارند،ولی نیروهای روشنفکر درهرقومی دربرهه های مختلف تحرکاتی داشته اند که برخلاف جریان عمومی جامعه بوده است.البته ممکن هریک توجیهات زمان پسندی هم داشته اند.اما چون اصالت نداشته اندپایداری خود را حفظ نکرده اند.این ایراد،خاص یک یاچندقوم وملیت ایرانی نیست .حتی نظامهای حاکم نیزخواسته وناخواسته خلاف جهت عمومی وانسجام ملی حرکت می کرده اند.بااینکه رفتارهای موجوددردستگاههای دولتی به زبان وقومیت خاصی مربوط نیست ولی اختصاص بعضی امتیازات ویژه به اتحادوانسجام ملی خدشه واردمی کند.ازتفاوت حقوق کارمندان دستگاههای مختلف گرفته تاچگونگی توزیع پستهامی توانندشکافی درجامعه ایجادکرده وطبقات اجتماعی نامتوازنی راایجادنمایند.
    غرض ازبیان این موضوع اشاره به الفاظی است که بین اقوام ترک وکردوفارس و...ویابه قول بعضی هاترک زبانان وفارس زبانان و...نه درجامعه که بیشتردررسانه های مکتوب به چشم می خورد.ازآنجایی که بنده به تمام ایرانیان وحتی انسانیت بعنوان مخلوقات الهی عشق می ورزم ابا دارم ازتاییدیارد هریک، وفکرمی کنم بیان این اختلافات دست سازجزسرگرمی بعضی چیزدیگری نیست.به این اشعاری که درادامه  مطلب خواهید دیدتوجه فرمایید.آیااین مضامین جزذوق وقریه  گویندگان بیان کننده واقعیتی هست؟این شعرگونه هاحتی فاقد آن زیباییهای اشعار استادشهریاراست  که درجواب تهرانیها می گفت : الی ای تهرانیها انصاف می دارکه تو...یامن .
ادامه :

بزرگان عالم همه ترك بودند

شنيـــدم بـه تركيــه ميگفت تـــركـي        كــــه تركنــد يكسر بزرگـان عالــم

چه جالوت و طاعوت و موسي ابن عمران        چه سقــراط و بقراط و عيسي ابن مريم

چه داوود و هــود آن رســول گــرامي       چـه يعقوب و نــوح آن نبــيّ مكــرّم

چه زرتشت و مـاني چه بودا چه گانـدي         چه سلمـــان و بـوذر چه مقداد و ميثم

چـه سنگين دل افراسيــاب و چه پيـران          چه روئين تـن اسفنديــار و چـه رستم

چه بــو نصــر و بيـروني و ابـن سينــا             چه خيّــام و رازي چه حلاج  و حاتـم

چه حسان و چه حافظ چه سحبان و حافظ          چه فضـل ابن يحيي چه يحيي ابن آثـم

چـه شمس و نظــامي چه ملّاي رومــي        چـه فـــردوسـي آن استـــاد مسلّــم

چه كانت و دكارت آن دو درياي حكمت           چه پادلــو و پاستــور دو علم مجسّـم

چه آن فخـــر تاريخ آتــا تـورك نامي             چه بيسمارك آن مــامور صــدراعظـم

چه جرجيس و چرچيل و لقمــان دانــا            چه شمس و چه لقمان چه ابراهيم ادهـم

ز دارويـن و گـاليلـــه و هشتـــرودي             ز جمشيـد جم تـــا به جمشيد اعلــم

بپـــرسيــد رنـــدي كـه راًي گـرامي         از اين ديـدگـــه چيست دربــاب آدم

بگفت ايـن حقيقت چـو روزست روشن           كه بـــود اول او تـرك بعداً شــد آدم

دکتر باستاني پاريزي

جواب ترك اوغلو به باستاني پاريزي

بســـا از بزرگـــان اهـل قلــم            سـرايند شعر و غزل بيش و كـم

چنــان خودپسندند و پر مدّعـــا        كنند ادّعـــاي خـدائـي بمـــا

نمي‌خواستـم مــو شكافي كنــم       خطـاي كسي را تــلافي كنــم

ولي صحبت اينجـا ز حيثيت است       طرفداري از حق يك ملّت است

از آن خودپسندان بــراي شمــــا       شناسانم اكنــون شويد آشنـــا

يكــي باستــاني پاريــزي است         كه او دكتـر سِرتِق و هيزي است

نويسد كه آدم ازل تــرك بـــود           سپس گشت آدم رســالت نمود

شــده تــرك آدم بقـول شمـــا          شما كـــي شويد آدمي دكتـرا

(زدي ضربتم ضربتي نــوش كن)       جوابي كه دارم تــرا گوش كن

بعيد است از چون تو دكتــر بسي     اهـــانت كند بـــر زبان كسي

همه اهل منطق بر ايـن باور است    كليد زبـان در دهان مـادر است

اگـــر بي پدر مـادري هم بـدان         كه مادر گرامي است در هر زبان

نــدانم ز تــركان چه بد ديده‌اي         كز ايشان چنين سخت رنجيده‌اي

بَدي ديــده‌اي گر ز افراسيــاب          سكندر سـرت كاخ كرده خراب

لبت را تموچين اگــر دوختـــه           عـــرب هم كتاب تـرا سوخته

بخــاكت بسي دشمنان تــاختند      چه از كشتــه‌ها پشته‌ها ساختند

كجا بودي آنگاه اي ضـــد ترك           نهان گشته بودي مگر زير كرك

خودت كرده‌اي عمـر بيهوده صرف      چو كبكي فرو برده سر زير برف

ز پشت خـودت گشتــه‌اي بي خبر    نفهميده‌اي دارد آنجــا خطـــر

دگــر بيش از اين طعنه بر مـا مزن     كه هــرگز نبودي بفكــر وطـن

چـــرا هست بر مـــا زبانت دراز         نگه كــن بتاريخ بـا چشـم بـاز

ز بدبختي خويش عبــرت بگيـــر       ز مردان كمي درس غيـرت بگير

رقيبت روان گشتــه آنسوي مـــاه     تو هم مانده‌اي تاكنون قعـر چـاه

چـو سگها كم از دورها پارس كن      سخنراني از ترك و از فارس كن

ز نفرت دل خويش را پـــاك كن         نشد پاك اگر بر سرت خاك كن

دگر مُرد هيتلر بـدان ضرب شست    غــرور نــژاد آفـرينان شكست

همه مردمــان هست با همدگـــر       برادر ز يك مــادر و يك پــدر

بيــا اين يكي پنـد را گوش كـن         نفـاق افكني را فرامــوش كـن

تـو گفتي كـــه پور پشنگيم مــا        كه اين افتخــار است بر تركهـا

كه هرگـز نكشتند ايـــن تركهــا         چو رستم به نيرنگ فرزنـــد را

يقين شــاه كاووس هم ترك بـود       شمــا را بدانگونه رســوا نمود

بعالــم كن اكنون چنــان وانمود        اهوراي مزدات هم فــارس بود

بــده شمسِ تبريــز مـا را بمــا          ابوالقـــاسم فـارس مال شمــا

نــــدارد كسي از شمــا انتظـار         كه از حرفهايت شوي شرمســار

لب شعر اينجا دگــر بستني است    (سكوت ارچه سرشار از گفتني است)

حمید ترک اوغلو

در مظهر تورک ادب نگهدار

ای هرزه گیاه باغ ایران                 ای روبه سرزمین شیران

بازی  ننمای  با  دم  شیر               هرچند به دست اوست زنجیر

توهین ننمای به قوم و کیشم              کز هرجهتی من از تو بیشم

در مظهر تورک ادب نگهدار              سر خم کن و حرمتش نگه دار

ما با ادبیم با ادب باش                از بی ادبی گزیده لب باش

 


لینک
۱۳۸٦/٤/۱۸ - الیاس پهلوان